Το Σχολείο μας

      Αυτή την εβδομάδα είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε τον κ. Νίκο Λυγερό  στο Σχολείο μας, στο πλαίσιο παρουσίασης των προγραμμάτων αγωγής υγείας και διατροφής τα οποία υλοποίησαν τη σχολική χρονιά που πέρασε μαθητές και καθηγητές.
Ο Νίκος Λυγερός είναι ακαδημαϊκός, πολυπράγμονας ερευνητής (έχει ασχοληθεί με τα μαθηματικά, την ποίηση, τη ζωγραφική, τη στρατηγική και γεωπολιτική, κ.ά.) - ένας σύγχρονος «πανεπιστήμονας»- και είναι ο Έλληνας με το μεγαλύτερο δείκτη ευφυΐας (189 στην κλίμακα Standford-Binet).
     Με πολλαπλά παραδείγματα, απλά και κατανοητά (αρκετά σε σχέση με τη μουσική και τα μουσικά όργανα) κατάφερε να δείξει στους μαθητές ότι συμπεριφορές και συνήθειες καθορίζονται από τη λειτουργία του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος έχει δυνατότητες που μπορούν να μετατραπούν σε ικανότητες εφόσον καλλιεργείται συνεχώς. Η καλλιέργεια αυτή είναι δυνατή αν οι μαθητές ενασχολούνται με παιχνίδια που απαιτούν στρατηγική, με σωστή διατροφή και ανάλογο τρόπο ζωής, μέσω της ομιλίας και όχι απλά της εκμάθησης αρκετών ξένων γλωσσών (με διαφορετικό αλφάβητο) και φυσικά με την ενασχόληση με τη μουσική , ιδίως με την εκμάθηση περισσοτέρων μουσικών οργάνων.

    Η καλλιέργεια του εγκεφάλου, επεσήμανε ο κ. Λυγερός, συμβάλλει στο  να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι γιατί θα κατανοούμε τις ανάγκες των συνανθρώπων μας, οπότε θα πάψουμε να ασχολούμαστε με τον εαυτό μας μόνο. Ο Νίκος Λυγερός με ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ ειδικά προς τους μαθητές, τόνισε ότι ο νέος ασχολείται πολύ με το σώμα του (βάρος, ύψος, μαλλιά και ενδυμασία), ενώ το ενδιαφέρον του για τον εγκέφαλο  είναι  μηδαμινό , ίσως επειδή δεν  είναι ορατός. Εξήγησε δε, ότι οι μαθητικές εξετάσεις γίνονται συνήθως το πρωί γιατί τότε ο άνθρωπος αρχίζει να πεινάει και ο εγκέφαλος και η σκέψη του δραστηριοποιούνται πιο έντονα.
    Είμαστε ιδιαίτερα πεπεισμένοι ότι τέτοιες παρεμβάσεις- συνεργασίες με αξιόλογους ανθρώπους, επιστήμονες με φιλοσοφική παιδεία, μπορούν να προσφέρουν ουσιαστική βιωματική γνώση και πολύπλευρη καλλιέργεια. Έτσι μελλοντικά θα μπορούμε να ελπίζουμε στην αναθεώρηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος που αντιμετωπίζει το μαθητή σαν ένα «κουτί» που το γεμίζουμε ασφυκτικά και μετά  ελέγχουμε αν μπορεί να επαναλάβει αυτά που του είπαμε.