Το Σχολείο μας

Η Περιφερειακή Διεύθυνση  Εκπαίδευσης Θεσσαλίας αφιέρωσε την 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, στους πρόσφυγες.

«Aν η ποίηση είναι λέξεις από συναίσθημα, η προσφυγιά είναι συναίσθημα δίχως λέξεις, γι αυτό οι εκπαιδευτικοί ενέπνευσαν κι εμψύχωσαν τους μαθητές, να κάνουν τις σκέψεις τους και τα αισθήματά τους ποιήματα, σαν μια μεγάλη αγκαλιά για να κλείσουν μέσα τα προσφυγόπουλα που έμειναν χωρίς σπίτι, χωρίς πατρίδα και πολλά απ? αυτά χωρίς γονείς κι αδέρφια, να ενώσουν τα χέρια για να σχηματίσουν ένα καθαρό μονοπάτι στον γεμάτο λάσπες δρόμο της προσφυγιάς, να στείλουν ένα μήνυμα αγάπης που σαν ομπρέλα  θα  προστατεύει  τα προσφυγόπουλα από κακοκαιρίες και κακοτυχίες, να δώσουν το παράδειγμα και να θυμίσουν σε όλους ότι οι δρόμοι της προσφυγιάς δυστυχώς δεν έχουν κλείσει. Εκεί που κάποτε διάβαιναν οι δικοί μας παππούδες σήμερα περπατούν ξυπόλητα  τα παιδιά απ τη Συρία που έχουν φτάσει έξω από την πόρτα μας.

Τα ποιήματα των μαθητών μας, οι σκέψεις τους και τα μολύβια τους έγιναν πιο δυνατά από τα ξίφη και έστειλαν το αίτημα,  να σταματήσουν οι λόγοι που κάνουν τον κόσμο να φεύγει απ τον τόπο του, να σταματήσουν οι κάθε τύπου πόλεμοι-κοινωνικοί, οικονομικοί- και καταστροφές που ορφανεύουν παιδιά κι ελπίδες.

Οι μαθητές έστειλαν το δικό τους μήνυμα αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και ειρήνης διότι :

«Πώς να μιλήσεις στα παιδιά για την προσφυγιά έτσι κι αλλιώς τα νιώθουν όλα.

Κυρία, τι είναι πρόσφυγας;

Είναι, να μου ζητάς μια αγκαλιά

και να μην έχω χέρια

Είναι, το σπίτι μας φωλιά

σε δέντρο τσακισμένο

Είναι, η πατρίδα μας, μια λέξη

από χαλάσματα

Είναι, πουλιά που αποδημούν

για το κρύο

με λάσπες στα φτερά.

Αυτές τις λέξεις βρήκα, παιδί μου, για τον πρόσφυγα.

Όμως ο πρόσφυγας δεν είναι λέξη, είναι ξεριζωμός, παιδί μου.»

Ελένη Αναστασοπούλου

Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας

Διαβάστε τις συγκινητικές σκέψεις δύο μαθητών του Σχολείου μας?.

«Θέλουμε έναν τόπο, μας ακούτε;»

Τα παιδιά φωνάζουν με τα μάτια τους εκείνα που λένε αλήθεια

 μόνο παιδιά προσφύγων, μικρά, από δύο ως έξι χρονών,

 που έχουν το παιγνίδι πάνω στα γράμματά τους,

 στην επιθυμία τους πάνω, που φωνάζει, φωνάζει.

Διώξτε από μπροστά μας το φόβο, τη διαταγή, τον κίνδυνο.

 Θέλουμε να παίξουμε, να χαρούμε, να μαλώσουμε εμείς σαν παιδιά.

 Φύγετε από μπροστά μας. Μην εμποδίζετε τις καρδιές μας να κάνουν το κέφι τους.

 Παίζουμε όπου βρούμε. Στην άσφαλτο, στο χώμα, στη λάσπη.

 Βρείτε μας τόπο, βρείτε μας χαρά, βρείτε μας ειρήνη.

Ακούτε; ειρήνη!

Βουϊζουν τ' αυτιά μας απ' τον πόλεμο,

την αγωνία, τους θανάτους, τις βόμπες που φονεύουν,

 που γκρεμίζουν σπίτια, που μέσα είμαστε εμείς,

 είναι η ζωή μας, τα παιγνίδια μας, η αγάπη η δική μας

 η αγάπη των γονιών μας.

 Πάρτε τον πόλεμο και πετάξτε τον.

 Θέλουμε να πάμε στην πατρίδα μας.

 Δεν θέλαμε να φύγουμε απ' τον τόπο μας.

Θέλουμε να παίξουμε, ακούτε;

να παίξουμε και να χαρούμε

 εκεί που γεννηθήκαμε..

Εβελίνα Λαγού.

«Το  ποίημα της προσφυγιάς και  προσφοράς»

Αφιερωμένο στους συμμαθητές μου του Μουσικού Σχολείου.

Μου΄παν να γράψω ποίημα

Για έναν λέει διαγωνισμό

Με θέμα ένα δράμα σύγχρονο

Το προσφυγικό.

Ποιο γράμμα της αλφαβήτας μου να βάλω πρώτο

Το - π- είπα και πήρα απόφαση μόνος,

Μ΄αυτό ξεκινά η  λέξη πρόσφυγας

Μ΄αυτό κι η λέξη πόνος.

Και τι να πω, που λέξεις δε μπορώ να βρω

Μου φαίνονται μικρές, τόσο λιτές

Τα δακρυσμένα μάτια σα σκεφτώ

Εκείνα των παιδιών μες στις σκηνές

Ένα μεσημέρι στο σχολειό μου που έτρωγα

Σκέφτηκα το γελαστά μωρά

Που χθες στις ειδήσεις  είχα δει

και οι συμμαθητές μου είχαν πει

πως  έρχονται στην πόλη μας κοντά

τέτοια ανήμπορα γυμνά παιδιά.

Έτσι κινήσαμε όλοι μαζί

Για μια τρανή για μας διαδρομή

Το φαγητό μας να μοιράσουμε

Για τα παιδιά που θα χορτάσουμε.

Και ναι το κάναμε το δόσιμο

Από ψυχής και από καρδιάς

Και πήραμε περσότερα από όσα δώσαμε

Χαρά κι ελπίδα, ικανοποίηση νιώσαμε

Δεν ήταν δα μια πράξη αλλιώτικη,

Που λες και λες για να ακουστεί

Το σκέφτηκα πολύ για να τη βάλω στο χαρτί

Όμως με ένα ποίημα είπα ... ας την πω.

 Καρδίτσα 18-3-16, «Ο κανένας και καθένας»